Aikido Journal Home » Articles » Bijzondere Japanner (1): De grondlegger van Aikido – De man die bergen verzette Aiki News Japan

Bijzondere Japanner (1): De grondlegger van Aikido – De man die bergen verzette

Available Languages:

geschreven door Kazuhiko Ikeda

Aiki News #1 (April 1974)

vertaald door Kees Claassen

Dit artikel is tot stand gekomen met de hulp van de Amerikaan James Sewell. Het verscheen jaren geleden in een Japans tijdschrift als eerste artikel van een hele reeks over het leven van Morihei Ueshiba. Ondanks een paar historische onjuistheden is het toch heel interessant en informatief.

Morihei Ueshiba (1883-1969)

Er is tegenwoordig een groeiende belangstelling voor aikido. Er zijn clubs opgericht in Amerika, Frankrijk, Italië, Engeland, Thailand, Burma, India, enzovoort. In Japan zijn nu ongeveer 60 universiteitsclubs. Naar schatting beoefenen zo’n 20.000 mensen aikido. In de Hombu Dojo (het Aikido hoofdkwartier in Tokyo) trainen jaarlijks meer dan 1.300 mensen.

De ‘grondlegger van Aikido’ kan men vinden in Tokyo bij de Aikikai Organisatie (Wakamatsu-cho, Shinjuku-ku 102) waar de bouw van een nieuwe dojo al in een vergevorderd stadium is. Hier zien we Ueshiba, zijn zoon Kisshomaru (hoofddirecteur van de Hombu Dojo), Koichi Tohei (10e dan hoofdinstructeur) en nog minstens tien 5e en 6e dan instructeurs bij elkaar.

Ik heb voor het eerst van de strijdkunst Aikido gehoord tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1947 had ik mijn eerste ontmoeting met Morihei Ueshiba, nu bijna 20 jaar geleden. Ik had al verschillende uitspraken over aikido gehoord, zoals bijvoorbeeld: “Bij Aikido kan men achter elkaar 20 tot 30 tegenstanders met blote handen vloeren”. Er gaan ook verhalen over de legendarische heldendaden van Ueshiba, zoals dit: “De grondlegger van aikido, Morihei Ueshiba, pakte een 8e dan judoka vast en wierp hem tien keer achter elkaar hoog de lucht in, waarna hij uiteindelijk buiten bewustzijn raakte”. Een ander verhaal gaat als volgt: “De sumo worstelaar Tenryu probeerde Ueshiba tegen de grond te duwen terwijl Ueshiba op een houten vloer zat. Toen hij zich realiseerde dat het hem niet lukte de aikido-meester ook maar in beweging te krijgen, probeerde Tenryu hem opnieuw omver te duwen door er met zijn hele lichaamsgewicht tegen aan te gaan, maar ondanks al zijn gekreun, geweld en gezweet, was Ueshiba niet in beweging te krijgen. En toen vroeg Ueshiba aan Tenryu “Wat ben je aan het doen? Duw je nu echt zo hard als je kunt?” En toen liet O-Sensei de sumo worstelaar, vanuit de kracht in zijn buik, ongeveer een meter ver terugvliegen zodat hij op de grond viel en zich met zijn handen moest opvangen. Tenryu was zeer verbaasd en hij maakte een knieval voor Ueshiba en zei: “Nu ben ik volkomen overtuigd”.

Er worden nog allerlei andere miraculeuze gebeurtenissen verhaald, zoals: “In de tijd dat Ueshiba nog was verbonden aan de religieuze Omoto groep in de provincie Tanba, duwde hij een rotsblok van ruim 350 kg met blote handen van een heuvel af”.

En: “Ueshiba trok met blote handen een dennenboom van 15 jaar oud met wortel en al uit de grond”.

Ik hoorde zo veel wonderbaarlijke verhalen waardoor ik veronderstelde dat ik een reusachtige gespierde kerel van tegen de twee meter met een gewicht van ver boven de 100 kilo zou ontmoeten, die eruit zou zien als een van die woeste goden die de tempelpoorten bewaken.

Toen ik die eerste keer naar de Wakamatsu-cho dojo ging en voor de ingang stond, was de man die op de houten traptreden verscheen, voor mij boog en beide handen gevouwen hield, een tamelijk oude man van hoogstens 1,60 meter.

“Welkom, ik ben blij dat u bent gekomen, ik ben Ueshiba” zei hij, met een Kansai accent, op een zachte bescheiden manier. Ik kon het maar moeilijk geloven, was dit nu “de man die bergen verzette” en die de grondlegger was van aikido? Eerlijk gezegd, was ik een beetje teleurgesteld. Bovendien, toen ik in de ontvangstkamer tegenover Ueshiba stond, kwam die oude man me even onschuldig voor als een kind van drie jaar. Dit is absoluut niet wat ik had verwacht. En, ironisch genoeg, was zijn persoonlijke charme zo aantrekkelijk dat ik het hele aikido vergat en we een hele tijd samen zaten te kletsen. Misschien hadden we wel een paar dingen gemeen.

Omdat Ueshiba mij als “Sensei” aansprak, besloot ik hem “O-Sensei”te noemen. Vanaf die tijd hebben we genoten van een hele lange samenwerking.

Bij onze eerste ontmoeting was O-Sensei 68 jaar. Wanneer hij in de dojo klaar stond om mij aikidotechnieken te laten zien, werd hij een totaal andere persoon. Hij stond dan rechtop, zijn ogen straalden en hij trad op terwijl hij donderende kreten uitbracht.

(In het Engels vertaald door Stanley Pranin en Katsuaki Terasawa).