Aikido Journal Home » Interviews » Σίχαν Γουίλιαμ Σμιθ Aiki News Japan

Σίχαν Γουίλιαμ Σμιθ

του Mark Walsh

Published Online

Μετάφραση: George Giokas

Διεξήχθη στο Ρενσίνκαν ντότζο, στο Όλντ Χιλ, αμέσως μετά το μάθημα του Σίχαν Σμιθ, στις 10 Ιουνίου 2004.

Τα πρώτα χρόνια:

Ο Σίχαν Σμιθ (από εδώ και στο εξής θα αναφέρεται ως Σενσέι) γεννήθηκε στο κεντρικό Μπέρμινχαμ στις 1 Ιουλίου 1929. Ζούσε «μια γιάρδα παραπάνω» σε μια περιοχή που ήταν «άγρια, αλλά δεν το ήξερες εκείνη την εποχή», σε ένα προπολεμικό σπίτι χτισμένο σε βαθμίδες μια με εξωτερική τουαλέτα που χρησιμοποιούνταν από 3 σπίτια. Το αμέσως μεγαλύτερο από το μικρότερο παιδί από 6 αγόρια και κορίτσια, παρακολούθησε το εκκλησιαστικό σχολείο του Αγ. Θωμά (που βομβαρδίστηκε αργότερα) όπου ήταν μέλος της εκκλησιαστικής χορωδίας. Στα 11 χρόνια του αναγκάστηκε, μαζί με πολλούς άλλους της γενιάς του, να εκκενώσει την πόλη του προς την εξοχή για να διαφύγει από το Γερμανικό βομβαρδισμό. Στην περιοχή Μπρομσγκόουβ έμεινε μαζί με τον κύριο Ρόλαντ, το γραμματέα της τοπικής ομάδας ποδοσφαίρου, πράγμα το οποίο εξυπηρετούσε επειδή ο νεαρός κύριος Σμιθ ήταν αθλητικός τύπος. Ωστόσο, ο πατέρας του ήταν ένας στοργικός άνθρωπος που του έλειπαν τα παιδιά του, τα οποία ήσαν σε διάφορες περιοχές της επαρχίας (σε μια εποχή όπου τα ταξίδια και η επικοινωνία ήταν πιο δύσκολα απ’ ότι σήμερα), οπότε τα έφερε πίσω για να ζήσουν στο Μπέρμινχαμ. Εδώ το σπίτι τους βομβαρδίστηκε, αλλά ο Σενσέι και η οικογένειά του επέζησαν επειδή κατά τη διάρκεια της επιδρομής βρισκόντουσαν στο κελάρι μαζί με πολλούς γείτονες. Δυστυχώς ο μεγαλύτερος αδερφός του Σενσέι πέθανε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η οικογένεια των Σμιθ, όντας άστεγη, κοιμόντουσαν σε διάφορα μέρη όπως εκκλησίες, έως ότου βρήκαν ένα σπίτι στην περιοχή Μπλακ Κάουντι, την περιοχή του τωρινού σπιτιού του Σενσέι, το οποίο έχτισε κοντά στο Ρενσίνκαν. Αυτό έγινε με τον «παππού Σαμ», έναν άντρα που δούλευε μαζί με τον πατέρα του Σενσέι πάνω σε φορτηγίδες που χρησιμοποιήθηκαν στην απόβαση της Νορμανδίας, και ο οποίος δεν είχε δική του οικογένεια. Καθώς πέρασαν τα χρόνια, αυτός ο άντρας θεωρήθηκε μέρος της οικογένειας των Σμιθ, ένα αίσθημα που πολλοί από τους μαθητές του Σενσέι μπορεί να γνωρίζουν. Αλλά χωρίς τρεχούμενο νερό, φυσικό αέριο ή ηλεκτρικό, οι καιροί ήσαν δύσκολοι, και η μητέρα του Σενσέι μαγείρευε πάνω στη φωτιά.

Ο βομβαρδισμός του σπιτιού των Σμιθ στο Μπέρμινχαμ περιγράφεται από τον Σενσέι ως «το πιο τυχερό πράγμα στη ζωή του», επειδή τον οδήγησε στη μελλοντική κυρία Σμιθ, την οποία γνώρισε όταν και οι δυο ήταν 14 ετών (ένα χρόνο πριν τελειώσει ο πόλεμος). Παντρεύτηκαν στα 21 τους και παρέμειναν αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλο μέχρι και σήμερα.

Σενσέι, είναι αλήθεια ότι προπονούσασταν στην πυγμαχία πριν το Αικίντο;

Ναι, λοιπόν, όλη η οικογένεια ήταν πυγμάχοι. Θυμάμαι ότι συνέχεια υπήρχαν γάντια και σάκοι μέσα στο σπίτι. Οι γονείς της μητέρας μου ήταν αρκετά φημισμένοι πυγμάχοι. Ο πατέρας της ήταν αήττητος μέχρι που πέθανε από διαβήτη σε ηλικία 34 ετών. Υπήρχαν πρωταθλητές του στρατού στην οικογένεια, και οι αδερφοί μου ήταν πυγμάχοι. Νομίζω ότι ο πατέρας μου πυγμαχούσε για λεφτά κατά τη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης για να είναι εντάξει η οικογένεια. Μεγάλωσα με αυτό. Όλοι φορούσαμε τα γάντια.

Στα 16 μου επρόκειτο να με «μανατζάρει» επαγγελματικά ο κύριος Τσίλκοτ, ένας βουλευτής από το Μπρίστολ. Αλλά (η μέλλουσα) κυρία Σμιθ μου ζήτησε να τα παρατήσω, οπότε και το έκανα. Αυτό προκάλεσε μια μικρή τριβή μεταξύ αυτής και της μητέρας μου για κάποιο καιρό!

Πότε και που αρχίσατε να μαθαίνετε Αικίντο;

Ήμουν 32 χρονών, αλλά υπήρξα γυμναστής πριν από αυτό και ασχολήθηκα με πολλά σπορ. Το πρώτο μέρος που έκανα προπονήσεις ήταν στην οδό Κόβεντρι, με τον κύριο Ραλφ Ρέινολντς. Είναι ακόμη ένας πολύ καλός φίλος και μου τηλεφωνεί κάθε εβδομάδα. Ήταν περισσότερο αυτά που έλεγε παρά αυτά που κάναμε: «Αρμονία, τρόπος ζωής, χωρίς μίσος, χωρίς εκδίκηση, χωρίς ζήλιες, χωρίς ψέματα», αυτό που μου άρεσε περισσότερο. Συμφωνούσε με τον τρόπο που ζούσα μέσα στην εκκλησία. Η σχολή ήταν σε μια κακόφημη περιοχή μέσα στην πόλη, και τα περισσότερα βράδια γίνονταν καυγάδες στην παμπ όπου πηγαίναμε μετά την προπόνηση, αν και οι αικιντόκα δεν εμπλέκονταν σε αυτό.

Ο πρώτος ιάπωνας που είδα ήταν ένας άντρας που λεγόταν κύριος Νακαζάνο, ο οποίος είχε έρθει από το Παρίσι για να κάνει κάποια μαθήματα. Ήταν περίπου το 1962 όταν άρχισα. Αλλά δεν είχαμε μπει στο «κυρίως θέμα» του Αικίντο παρά μόνο όταν ήρθε ο Σενσέι Τσίμπα το 1966/67. Δυστυχώς ο κύριος Ρέινολντς και ο κύριος Τσίμπα τσακώθηκαν – είχαν κάποιες μεγάλες διαφωνίες. Ένας φίλος μου ο κύριος Μπούσελ και εγώ, θέλαμε να συνεχίσουμε τις προπονήσεις με τον Σενσέι Τσίμπα (τότε μόλις 5ο νταν), επειδή η διαφορά αυτών που έκανε αυτός με αυτά που κάναμε εμείς ήταν όπως η κιμωλία με το τυρί, οπότε πήγαμε να δούμε τον κύριο Ρέινολντς ο οποίος μας έδωσε την ευχή του. Μάλιστα μας πούλησε μερικά στρώματα και αρχίσαμε στο Ουέστ Χιθ, σε ένα από τα σπίτια του Μάικλ Κάντμπουρι (ιδρυτή της ομώνυμης σοκολατοβιομηχανίας) που είχε δωρίσει στην κοινότητα. Αρχίσαμε να κάνουμε προπονήσεις εκεί γύρω στο 1968. Αυτό ήταν το πρώτο μας ντότζο και ακόμη το έχουμε. Ο κύριος Ντούρας κάνει μάθημα τώρα. Είναι ένα πολύ ωραίο μέρος, και ο Σενσέι Τσίμπα έκανε μαθήματα εκεί.

Διδάσκαμε τότε, αλλά λόγω της κατάστασης - δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου αικιντόκα με νταν στη χώρα μας, μόνο δυο νομίζω, διδάσκαμε πολύ νωρίς και μερικοί από μας ανέπτυξαν κακές συνήθειες. Αλλά οι περισσότεροι από μας, εάν ήμασταν αφοσιωμένοι, συνειδητοποιήσαμε τι κάναμε και το δουλέψαμε μέσα από θερινά σχολεία και σεμινάρια.

Μπορείτε να μου μιλήσετε σχετικά με το δάσκαλό σας, τον Σενσέι Τσίμπα;

Νομίζω ότι ήταν ο κύριος Κοτιέρ, ένας καλός μου φίλος, αυτός που είπε ότι ο Τσίμπα είχε 3 χρόνια για να οργανώσει το μέρος. Αλλά βέβαια έμεινε εδώ 10 χρόνια, και τον περισσότερο χρόνο ήταν χωρίς την οικογένειά του, τη γυναίκα του και το παιδί του, οπότε ήταν πολύ αφοσιωμένος και έκανε πολύ καλή δουλειά. Δυστυχώς όμως η Ανατολή και η Δύση δεν βλεπόντουσαν πάντοτε κατάματα, και, αν και κανείς δεν θα μπορούσε να είχε δουλέψει περισσότερο, ο βαθμός επιτυχίας ήταν… πως μπορώ να το θέσω χωρίς να γίνω επιζήμιος, επειδή έδιωξε μερικούς άριστους μαθητές, πραγματικά αφοσιωμένοι όπως αυτός, αλλά η Ανατολή και η Δύση δεν συμφωνούσαν πάντα στο βαθμό ίσως που θα έπρεπε.

Ήταν λοιπόν αρκετά αυστηρός δάσκαλος;

Ήταν, αλλά ήταν τόσο αυστηρός με τον εαυτό του όσο ήταν και με εμάς. Ήταν πολύ αφοσιωμένος. Κάθε μέρα ζούσε, ανάσαινε και έτρωγε Αικίντο. Δεν υπήρχε χρόνος για διακοπές και η μόνη πραγματική χαλάρωση που είχε ήταν μετά την προπόνηση, όταν πηγαίναμε στην παμπ. Αλλά σας λέω επίσης ότι έμενε στο σπίτι μου αρκετές φορές αυτά τα χρόνια, και φάγαμε και ήπιαμε μαζί, και είχαμε κάποιες πραγματικά ωραίες συζητήσεις. Περάσαμε καλά μαζί. Τα ενδιαφέροντά του είναι το Αικίντο και οι μαθητές του, συνεχώς. Είναι ένας πολύ σπάνιος άνθρωπος, και ο κύριος Κοτιέρ λέει ότι ταιριάζει περισσότερο στον 17ο αιώνα παρά σε αυτόν. Είναι ένας πραγματικός Ιάπωνας, με κάθε τρόπο, τρόπο συμπεριφοράς, κουλτούρα… και άνθρωποι σαν και αυτόν θα διατηρήσουν την κουλτούρα του ζωντανή, ενώ η δική μας πεθαίνει γρήγορα, και άνθρωποι σαν και εμένα ελπίζω, θα διατηρήσουν τη δική μας κουλτούρα ζωντανή. Προσπαθούμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον συνεχώς.

Υπάρχει κάποιος άλλος που ξεχωρίζει, από τα πρώτα χρόνια της προπόνησής σας στο Αικίντο;

Ο κύριος Μπούσελ*, όταν αρχίσαμε. Δεν είχαμε καμιά πρόθεση να ξεκινήσουμε ένα σύλλογο. Πηγαίναμε στα μαθήματα με τον σενσέι Τσίμπα και μεταφέραμε πίσω αυτό που νομίζαμε ότι είχαμε δει, αλλά βεβαίως τα βλέπαμε με διαφορετικά μάτια. Οι άνθρωποι έρχονταν σε μας για αυτή τη λιγοστή γνώση που είχαμε, και έτσι μεγαλώσαμε. Έτσι, βέβαια πρέπει να ευχαριστήσω τον κύριο Μπούσελ, και τον κύριο Τζόουνς* που άρχισε νωρίς, είναι μαζί μου από τότε. Ο κύριος Ντούρας και ο κύριος Γουίλκς για πάνω από 30 χρόνια, ο Άλαν Ρόμπερτς, και βεβαίως ο γιος μου*. Πάντα, πάντα, μα πάντα ήταν δίπλα μου. Τα πρώτα χρόνια του είπαν ότι ποτέ δεν θα χρειαζόταν να δώσει εξετάσεις για βαθμό, ήθελε απλώς να είναι ένα από τα παιδιά, και πάντα ήταν. Όλοι τους με βοήθησαν πολύ. Υπάρχουν κάποιοι που δεν κάνουν προπονήσεις τώρα, ένας από τους καλύτερούς μου φίλους είναι ένας Ιρλανδός που λέγεται Πατ Έρλι, αλλά λόγω των καταστάσεων… η δουλειά του, τα ταξίδια, δεν κάνει προπονήσεις. Ένας πολύ καλός φίλος, και ζει τη ζωή του σύμφωνα με τις αρχές του Αικίντο αν και δεν κάνει προπονήσεις. Διατηρεί τις αρχές του Αικίντο: Χωρίς ζήλια, μίσος ή εκδίκηση. Δουλεύει με τον κύριο Άστον, ένα καλό φίλο. Γνωρίστηκαν στις προπονήσεις και ξεκίνησαν μια επιχείρηση μαζί. Πέρασαν πολλά μαζί, και όλα μέσα από το Αικίντο.

Υπήρξε δύσκολο όλα αυτά τα χρόνια για εσάς να συνεχίσετε τις προπονήσεις σας λόγω της δουλειάς σας και άλλων υποχρεώσεων;

Όταν είχα μια επιχείρηση (συνεταίρος σε κρεοπωλείο) ήταν δύσκολα, αλλά ο Τσίμπα το καταλάβαινε αυτό, παραδόξως. Δεν μπορείς να πάρεις άδεια όταν το θέλεις, οπότε αν και παρακολούθησα τα περισσότερα από τα θερινά σεμινάρια, μπορεί να ήμουν εκεί μόνο για λίγες μέρες. Ήμουν πολύ ευγνώμων που ο σενσέι Τσίμπα το καταλάβαινε αυτό, αλλά προσπαθούσα να παρακολουθήσω όλα τα σεμινάρια που μπορούσα.

Αφότου ο Τσίμπα γύρισε πίσω στην Ιαπωνία και αργότερα στην Αμερική, μας ζήτησε να μείνουμε με τον σενσέι Κανέτσκα και τη BAF, το οποίο και κάναμε έως ότου ο Τσίμπα μας ζήτησε να φύγουμε και να ξεκινήσουμε το δικό μας οργανισμό.

Για να διευκρινίσουμε μερικά πράγματα, από τα λεγόμενά σας προηγουμένως: Ο σενσέι Τσίμπα ξεκίνησε την Aikikai της Μεγάλης Βρετανίας, της οποίας η West Midlands Aikikai ήταν μέρος. Αργότερα η AGB έγινε η British Aikido Federation (τωρινός τεχνικός διευθυντής Μινόρου Κανέτσκα, 7 νταν) και η UKA σχηματίστηκε από την WMA και άλλους συλλόγους. Η British Aikikai σχηματίστηκε αργότερα από συλλόγους μέσα από την UKA που ήθελαν να παραμείνουν άμεσα σχετιζόμενες με τον σενσέι Τσίμπα.

Σωστά, αυτό που έγινε ήταν ότι ο Κανέτσκα ήταν ένας Ιάπωνας μαθητής του Τσίμπα στο Λονδίνο, και όταν ο Τσίμπα έφυγε στο εξωτερικό τον άφησε υπεύθυνο. Ο Κανέτσκα βρήκε το δικό του δρόμο, ο οποίος ήταν λίγο διαφορετικός, οπότε δυστυχώς υπήρξε ξανά αντιπαράθεση. Προσπαθήσαμε να βρούμε ένα τρόπο να εναρμονιστούμε, αλλά τελικά αποφασίσαμε ότι έπρεπε να φύγουμε… με τη βοήθεια του Τσίμπα. Οι μαθητές μου και εγώ, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που προανέφερα, μείναμε συνεχώς με το (Aikikai) Χόμπου ντότζο, ποτέ δεν αφήσαμε το Χόμπου ντότζο. Ήταν η επιθυμία του Τσίμπα να μείνουμε με το Χόμπου ντότζο και το κάναμε (το οποίο για πρώτη φορά οδήγησε σε διπλή αναγνώριση της IAF για μια χώρα). Τώρα έχουμε επίσης συλλόγους στη Σερβία, την Ελλάδα και την Αυσταλία.

Συνεχίσατε την επαφή με το Χόμπου ντότζο, για παράδειγμα με το σενσέι Κομπαγιάσι στο περσινό θερινό σεμινάριο;

Α, ναι, η Ιαπωνία είναι η μητέρα χώρα, εκεί είναι που δημιουργήθηκε. Ποιος ξέρει τι υπήρχε στο μυαλό του Ο-σενσέι όταν το δημιούργησε, και το βρήκε αρκετά δύσκολο να το διαδώσει. Προσπαθούμε να κάνουμε αυτό, να διαδώσουμε τον τρόπο ζωής, πάντα κάνοντας προπόνηση με ευγένεια… το καταφέρνουμε; Πιστεύω ότι κατά κάποιο τρόπο το κάνουμε, αλλά οι άνθρωποι δεν φαίνονται να έχουν το χρόνο που είχαν στο παρελθόν για να αφοσιωθούν. Υπάρχουν τόσα για αυτούς να κάνουν τώρα. Για παράδειγμα, όταν άρχισα εγώ υπήρχαν λίγες τηλεοράσεις ή σάλες μπόουλινγκ, και ποτέ μου δεν πήγα σε νάιτκλαμπ! Και τώρα ο κόσμος βγαίνει έξω όταν εμείς γυρίζαμε σπίτι, κατά τις 11 -12 η ώρα, και κοιμούνται μέχρι τις 11, 12 το πρωί. Ο μοντέρνος τρόπος ζωής είναι πολύ δύσκολος για τον αικιντόκα, επειδή πρέπει να είσαι πολύ πειθαρχημένος. Η πειθαρχία αρχίζει στο τατάμι – το ντότζο είναι σαν την εκκλησία. Εγώ πάντα ήμουν θρησκευόμενος σαν τη γυναίκα μου, και θα πρέπει να το αντιμετωπίζουμε το ίδιο. Με όλο το σεβασμό, υπάρχουν πολλοί καλοί άνθρωποι, αλλά η ζωή είναι απλά διαφορετική απ’ ότι ήταν.

Για το μέλλον, έχετε καθόλου ελπίδες για τη UKA, ή το αικίντο γενικότερα;

Λοιπόν, ελπίζω να συνεχίσουμε. Φοβάμαι πως, λόγω του British Aikido Board*, το οποίο δεν δίνει πολλά, υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη για την ενότητα. Νιώθω ότι ο μοναδικός πραγματικός δρόμος προς το μέλλον είναι η ενότητα με τους Ιάπωνες και το Χόμπου ντότζο. - Όπου υπάρχει κάποια ομοιόμορφη προπόνηση. Επειδή προς το παρόν βλέπουμε αυτό που οι άνθρωποι λένε αικίντο, αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να είναι και πολύ μακριά από την πραγματική του σημασία, όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστο. Δεν θέλω να γίνω επιζήμιος γιατί υπάρχουν ορισμένοι σπουδαίοι άνθρωποι που ασκούνται εκτός της αικικάι, αλλά από την άλλη μεριά επίσης, υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι που κάνουν απαίσιο αικίντο και χάνουν την καλλιέργεια, το σεβασμό, και πάνω απ’ όλα, την εθιμοτυπία. Αυτή είναι η πιο σπουδαία μορφή της αυτο-πειθαρχίας. Βλέπω ανθρώπους που πίνουν μέσα στο τατάμι, πηγαίνουν στην τουαλέτα χωρίς παπούτσια, χωρίς να ζητήσουν άδεια από τον εκπαιδευτή πριν να μπουν ή να βγουν, τέτοια πράγματα. Μόνο για να ευχαριστήσουν τους εαυτούς τους, αλλά στο αικίντο δεν μπορείς να ευχαριστήσεις τον εαυτό σου. Πρέπει να δείχνεις σεβασμό, είναι το βασικότερο.

Οι δεσμοί με το Χόμπου… είναι σαν τα αθλήματα που άρχισαν σε άλλο τόπο. Η πυγμαχία ήταν στην αρχαία Ολυμπιάδα και συνέχισε, αν και εκφυλίστηκε με διάφορους τρόπους. Η «ευγενής τέχνη της αυτοάμυνας» εισήχθηκε από τον Λόρδο Λόνσντειλ στην Αγγλία και υπάρχει τώρα σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως και το κρίκετ. Η Αγγλία ήταν η μητέρα χώρα, αν και μας νικάνε που και που [χαμόγελα].

Θα ήθελα να σας ρωτήσω σχετικά με δυο διακρίσεις που σας παραχωρήθηκαν προσφάτως, τον τίτλο MBE* το 2002, και τον τίτλο του Σίχαν που σας απονεμήθηκε το 2003;

Και τα δυο ήταν μεγάλη έκπληξη. Το ΜΒΕ… λοιπόν ήμουν βασιλόφρονας όλη μου τη ζωή… να συναντήσω τη βασίλισσα, και να μου απονεμηθεί για την τέχνη που αγαπώ και που είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, της ζωής ολόκληρης της οικογένειάς μου, αυτό ήταν πραγματικά υπέροχο. Να βλέπεις τη βασίλισσα με την κυρία Σμιθ, το Φίλιπ και τη Νταϊάν (τα παιδιά του σενσέι), να σε ακουμπά φιλικά, να σε ρωτάει τόσες πολλές ερωτήσεις για το αικίντο. Ήξερε το αικίντο! Αν και υπήρχαν 100 άτομα που τιμήθηκαν εκείνη τη μέρα, μίλησε με όλους για το θέμα για το οποίο είχε έρθει ο καθένας. Είναι ολοφάνερα μια πολύ αποφασισμένη κυρία και μια πολύ αφοσιωμένη κυρία, όπως την περιμέναμε. Αφιερωμένη στην κουλτούρα της και στα θέματά της.

Ο τίτλος του Σίχαν ήταν μια έκπληξη. Νομίζω ότι ο κύριος Ρόμπερτς, ένας πολύ καλός φίλος και γενικός γραμματέας της UKA, ήταν ο υποκινητής. Υπήρχαν και κάποιοι άλλοι αικιντόκα που υποστήριξαν την προαγωγή.

Το θέμα του Σίχαν ήταν μια σύσταση από ανθρώπους του αικίντο, το ΜΒΕ ήταν σύσταση από ανθρώπους σαν το γιατρό μου, το Δήμαρχο του Μπέρμινχαμ, ο οποίος μου δώρισε ένα αγαλματίδιο σαμουράι για τα 40 χρόνια διδασκαλίας μου – δηλαδή τοπικοί παράγοντες.

Μπορείτε να μας μιλήσετε για την οικογένειά σας και το αικίντο;

Ο Φίλιπ ασκούνταν από τότε που ήταν 8 νομίζω, αφοσιώθηκε και έκανε όσα μπορούσε με την οικογενειακή του ζωή. Η γυναίκα μου ήταν πάντοτε δίπλα μου σε οτιδήποτε έκανα, με υποστήριζε σε ότι ήθελα να κάνω. Μερικές φορές δεν καταλαβαίνουν πλήρως… η κόρη μου με έχει υποστηρίξει επίσης, όλη η οικογένειά μου, τα ξαδέρφια μου και οι αδερφές μου με έχουν υποστηρίξει και είναι υπερήφανοι για μένα. Είμαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος, και ακόμη περισσότερο αφού μπορώ και διδάσκω ακόμη στην ηλικία μου. Πάντοτε ήμασταν δεμένοι με την οικογένειά μου, οπότε γερνάμε ωραία όλοι μαζί.

Η οικογένεια είναι εμφανώς κάτι σημαντικό για εσάς. Αναφέρατε προηγουμένως ότι στην UKA προσπαθήσατε να δημιουργήσετε ένα αικίντο που θα είναι συμβατό με την οικογενειακή ζωή.

Ακριβώς, όχι μόνο εγώ αλλά ο κύριος Τζόουνς και όλοι οι κατώτεροι εκπαιδευτές, - ο κύριος Χέιγουντ, ο κύριος Μπάροους, ο κύριος Μπρέιντι, είναι όλοι τους οικογενειάρχες, εργατικοί και σπουδαίοι αικιντόκα. Όλοι οι Σιντόιν προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αικίντο που θα ταιριάζει με την οικογενειακή ζωή… μέχρι ενός σημείου. Βέβαια όταν είσαι εκπαιδευτής έχεις μια δέσμευση ως δάσκαλος, και μερικές φορές έρχεται σε αντίθεση με τις οικογενειακές υποθέσεις. Γίνονται μεγάλες θυσίες κατά καιρούς, αλλά προσπαθούμε να τα ταιριάσουμε όλα. Αυτό το σαββατοκύριακο, για παράδειγμα, θα διδάξω σε ένα μάθημα UKA το πρωί, και μετά θα πάω στο γεύμα των 60ών γενεθλίων της γυναίκας ενός μαθητή μου το απόγευμα. Τους γνωρίζω για 30 χρόνια.

Υπάρχουν τρόποι με τους οποίους το αικίντο έχει επηρεάσει τη ζωή σας ή εσάς σαν άτομο;

Με έχει κάνει καλύτερο άτομο, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό. Είμαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος, επειδή η γυναίκα μου και εγώ έχουμε συσχετισθεί με την εκκλησία (Μεθοδιστών) ολόκληρη τη ζωή μας. Τα πράγματα που εξασκούμε και διδάσκουμε στο αικίντο είναι ακριβώς τα ίδια πράγματα που διαφυλάττουμε με τη δουλειά στην εκκλησία. Δεν υπάρχει αντίφαση, και σίγουρα δεν είμαστε ακραίοι προσηλυτιστές. Διασκεδάζουμε βγαίνοντας έξω το βράδυ, τέτοια πράγματα. Οι αρχές είναι οι ίδιες.

Έχετε κάποια συγκεκριμένη φιλοσοφία εξάσκησης στο αικίντο;

Όχι, μα… εάν προσπαθείς να διδάξεις το σεβασμό για τους άλλους και για τον εαυτό σου, θα πρέπει να απαντήσεις μόνο σε ένα άτομο. Εσύ είσαι αυτό το άτομο, ο άντρας ή η γυναίκα. Ρώτησε τον εαυτό σου, «πηγαίνω σε αυτή τη σχολή για αυτό το λόγο ή για εκείνον; Μήπως βρίσκω δικαιολογίες επειδή νιώθω λιγάκι κουρασμένος, ή οτιδήποτε άλλο, ή δεν πηγαίνω για ένα αυθεντικό λόγο;» Πρέπει να υπάρχει δέσμευση. Χωρίς δέσμευση, δεν υπάρχει απόλαυση ή επίτευξη. Μπορείς να επιτύχεις μόνο εάν έχεις δέσμευση και κάνεις ό,τι πρέπει να κάνεις. Μερικοί άνθρωποι πρέπει να κάνουν λιγότερα ή περισσότερα από κάποιους άλλους για να περάσουν τις εξετάσεις ή οτιδήποτε άλλο, αλλά οι σκάλες είναι εκεί για να τις ανεβείς, για να φτάσεις εκεί, για τον εαυτό σου και για άλλους ανθρώπους. Δεν μπορείς να κάνεις τους άλλους ανθρώπους να σε σέβονται εάν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου.

Είπατε και προηγουμένως ότι δεν καταλαβαίνετε πάντα ή ότι δεν σας αρέσει όταν οι άνθρωποι μιλούν για την πνευματικότητα του αικίντο;

Ναι, μερικοί άνθρωποι μπορούν να κάθονται κάτω από ένα καταρράκτη, ή να κοιτούν για ώρα μια φλόγα κεριού και να βρίσκουν κάποιας μορφής ικανοποίηση με αυτό. Τώρα, δεν ξέρω εάν είναι επειδή πάντα ήμουν άνθρωπος της δράσης και των σπορ όλη μου τη ζωή… εγώ μπορώ να το κάνω, δεν μου προκαλεί νευρικότητα, αλλά δεν παίρνω ούτε κατά το ελάχιστο την ικανοποίηση που παίρνω όταν βλέπω ένα μαθητή που βελτιώνεται επειδή δούλεψα σκληρά με αυτόν. Αυτό δεν επιτυγχάνεται πάντοτε, μερικές φορές ο μαθητής φεύγει για δικούς του λόγους, αλλά εάν επιτυγχάνεται, αυτή είναι η ικανοποίησή μου και η ευχαρίστησή μου. Και βέβαια όχι μόνο στο αικίντο, αλλά και με την οικογένειά μου επίσης. Έχω ένα εγγονό που παντρεύεται, εάν μπορέσω να τον βοηθήσω με κάποιο τρόπο, αυτό μου δίνει πάρα πολλή ικανοποίηση. Όχι υπνωτισμός και τέτοια πράγματα, νομίζω ότι αυτά είναι λίγο ακραία.

Είστε ευχαριστημένος που είστε ένας από τους κύριους παράγοντες σε ένα σχετικά μεγάλο οργανισμό;

Ναι, είμαι πολύ ευχαριστημένος. Ο κύριος Τζόουνς, ο κύριος Ρόμπερτς και οι άλλοι αναλαμβάνουν τα περισσότερα. Παρευρίσκομαι στις συναντήσεις, αλλά κυρίως διδάσκω τέσσερις φορές την εβδομάδα (στο Ρέσινκαν), με το οποίο είμαι πολύ ευχαριστημένος. Κάνω επίσης σεμινάρια και τέτοια πράγματα.

Θα μπορούσα να σας ρωτήσω σχετικά με κάποιες τεχνικές διαστάσεις του αικίντο;

Είσαι αυτός που είσαι στο κάτω-κάτω, όπως και να το δεις. Μερικοί βλέπουν το αικίντο επιθετικά και άλλοι είναι πιο άνετοι, και δεν μπορείς να αντισταθείς στη φύση σου. Είσαι αυτός που είσαι, και αυτός που είσαι είναι αυτός που γίνεσαι 9 φορές στις 10, αν και υπάρχει και η οικογενειακή ζωή και η ανατροφή των παιδιών επίσης.

Τότε λοιπόν τι συμβαίνει με το τεχνικό αικίντο για μένα; Κάθε φορά που βλέπω ένα Σίχαν από το Χόμπου ντότζο, εξασκούμαι σε αυτά που διδάσκουν. Πάντα, μα πάντα προσπαθούσα να μείνω στα βασικά πράγματα, πώς γεννήθηκε, αλλά βέβαια βρίσκω ότι μερικοί τρόποι να κάνω ιρίμι νάγκε είναι πιο εύκολοι από άλλους, και μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι μερικά βασικά πράγματα και τεχνικές είναι λίγο δύσκολες. Τότε είναι που πρέπει να δουλέψω περισσότερο. Όπως όταν άρχισα, έπρεπε να δουλέψω σκληρά με την αριστερή πλευρά, επειδή όντας ένας καθηγητής φυσικής αγωγής είχα αναπτύξει περισσότερο τη δεξιά πλευρά μου, οπότε δούλευα περισσότερο με την αριστερή.

Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε για το ουκέμι;

Είναι μάλλον η πιο δύσκολη διάσταση του αικίντο. Η επαφή. Επειδή υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που μπορούν να κάνουν μια τεχνική, μερικοί μπορούν να κάνουν τρεις ή τέσσερις χωρίς προβλήματα. Το ίδιο με το ουκέμι. Μερικοί άνθρωποι μπορούν να κάνουν το ένα, αλλά το βρίσκουν αρκετά δύσκολο εάν τους ζητηθεί να κάνουν το ένα μετά το άλλο. Η επαφή μεταξύ του τόρι και του ούκε είναι πολύ, πολύ σημαντική. Μπορεί να αλλάξει μεταξύ των ούκε, αλλά επίσης και στον ίδιο μαθητή. Ανάλογα με το τι έγινε στη διάρκεια της ημέρας: ψυχική διάθεση, κούραση, δουλειά, τοποθέτηση, οτιδήποτε και αν είναι αυτό, η επαφή δεν είναι πάντα η ίδια. Έχετε ανοιχτό μυαλό, προσπαθήστε να είστε χαλαροί, προσπαθήστε να δουλέψετε μαζί. Προσπαθήστε να είστε μέρος του τόρι, προσπαθήστε να είστε μέρος του συνασκούμενού σας.

Θα μπορούσα να σας ρωτήσω σχετικά με τη σχέση μεταξύ των όπλων και των άοπλων τεχνικών; Φαίνεται ότι αυτό είναι μια από τις ειδικότητές σας.

Να, για ένα διάστημα πίστευα ότι ασκούμασταν με λάθος τρόπο, επειδή το αικίντο προήλθε από τα όπλα. Ο Ο-Σενσέι ήταν σπουδαίος με το δόρυ, το σπαθί και το τζο, και ολόκληρο το αικίντο βρήκε από αυτά. Το αικίντο είναι η πιο νέα πολεμική τέχνη. Όταν ασκούμαστε στο αικίντο αρχίζουμε με το να πιάνουμε τους καρπούς, το οποίο δεν είναι πολύ πρακτικό για αυτοάμυνα, αλλά με αυτό τον τρόπο γεννήθηκε. Κρατούσες τον καρπό του επιτιθέμενου για να τον εμποδίσεις να τραβήξει το σπαθί του, για να σωθείς, αλλά όταν ασκούμαστε στο αικίντο, ο επιτιθέμενος είναι αυτός που πιάνει τον καρπό. Οπότε είναι αρκετά δύσκολο στο μυαλό σου πώς να το αντιμετωπίσεις αυτό. Αλλά εάν θεωρήσεις ότι το όπλο είναι μια προέκταση του χεριού, σπαθί, τζο, οτιδήποτε, και το μα-αι σου είναι σωστό, τότε έχεις πολλά οφέλη από αυτό. Η ψυχική ηρεμία, ειδικά εάν οι επιθέσεις είναι καλές, διορθώνουν τα σόμεν ούτσι και ούτω καθεξής… σωστή έκταση του χεριού (extension) και τότε υπάρχουν πολλά οφέλη.

Το μα-αι είναι μια από τις αρχές που χρησιμοποιείτε, σενσέι;

Υπάρχει το μα-αι σε κάθε τρόπο ζωής, είναι το πιο σημαντικό. Σας έχω μιλήσει για την πυγμαχία, το ποδόσφαιρο και το κρίκετ. Όλα είναι το ίδιο. Στο κρίκετ το μα-αι είναι μεταξύ της μπάλας και εσένα, ή στο ποδόσφαιρο, εάν έχεις τη μπάλα στη λάθος μεριά του σώματος, και επίσης η απόσταση μεταξύ των παικτών και της μπάλας. Στην πυγμαχία, είναι σημαντική η απόσταση ίση με το μήκος του άνω άκρου.

Πρέπει να δώσεις στον εαυτό σου χρόνο, που μπορεί να είναι οτιδήποτε από ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μέχρι πολύ περισσότερο. Το μα-αι συνδέεται με το συγχρονισμό και επίσης και με την απόσταση. Ακούς για ανθρώπους που παίρνουν παιδιά από διερχόμενα οχήματα, το μα-αι τους πρέπει να είναι κοντά, σωματικά και πνευματικά. Το μα-αι είναι πολύ σημαντικό για το αικίντο, αλλά και για τη ζωή σας επίσης. Το μα-αι σημαίνει εγγύτητα ή απόσταση, και μπορεί να είναι και σωματική και ψυχική. Μπορείς να έχεις μα-αι μέσα σε ένα γάμο, επειδή ψυχικά είσαι κοντά, και όσο πιο πολύ αγαπάς κάποιον, τόσο ανησυχείς για αυτόν, αλλά και έχεις και τόσο πολύ ευχαρίστηση. Αυτό είναι ένα σημαντικό πράγμα που πρέπει να έχουμε στο νου. Ή ακούς να λένε, «κρατάω τις αποστάσεις μου από αυτόν τον τύπο, δεν τον συμπαθώ», είναι το ίδιο πράγμα.

Τι σκέφτεστε για το κι ή το κόκιου;

Αυτό έρχεται φυσικά μέσα από την εξάσκηση. Ένα από τα μαθήματα που έμαθα πολύ γρήγορα ήταν όταν ήμουν νέος. Ο πατέρας μου έχτιζε ένα τοίχο και φαινόταν πολύ άνετος. Αυτός έχτιζε το εξωτερικό και εγώ έκανα το εσωτερικό του τοίχου, το οποίο είναι πιο δύσκολο, απλώς ακολουθείς το μέσα οπότε είναι ευκολότερο. Νόμιζα ότι ήταν πολύ αργός και μπορούσα να τον προλάβω, αλλά ήταν πολύ δύσκολο επειδή εγώ το έκανα βάζοντας δύναμη και εκείνος το έχανε χαλαρός. Ή εάν δεις κάποιον που είναι συνηθισμένος να δουλεύει με κατσαβίδι, για παράδειγμα ένα ηλεκτρολόγο, που μιλάει ενώ δουλεύει. Όλα είναι κι, χαλάρωση και συντονισμός σε αυτό που εξασκείς. Κουράζομαι όταν σφουγγαρίζω τη βεράντα στο σπίτι, δεν μπορώ άλλο, αλλά οι παλιοί υπάλληλοι που σφουγγαρίζουν τους δρόμους θα μπορούσαν να το κάνουν όλη τη μέρα! Αυτό επέρχεται με την εξάσκηση, ότι και να κάνεις. Οι παλιοί ξυλουργοί, οι τεχνίτες, μπορούν να το κάνουν αφού εξασκήθηκαν όλη τους τη ζωή και είναι συντονισμός πνεύματος και σώματος, το ίδιο με το αικίντο.

Και για το ατέμι;

Όταν άρχισα αικίντο ήταν ένα σημαντικό μέρος του, και ακόμη είναι, πιστεύω. Όταν κάνεις εξάσκηση με ένα μαθητή και του δίνεις μια εδώ και μια εκεί, είναι για να τον κάνεις να καταλάβει κάτι. Δεν θα πρέπει να χτυπάς και να μένεις εκεί σαν άγαλμα (ως ούκε). Στο δρόμο σου δίνουν ίσως μισή ντουζίνα γροθιές. Τα ατέμι είναι πολύ σημαντικά, σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ότι πρέπει να κρατάς την άμυνά σου όλη την ώρα. Έχετε το νου σας συγκεντρωμένο, μην είστε απλώς στατικοί, και έχετε ευπροσάρμοστο μυαλό. Δυστυχώς αμελούνται. Μην το κάνετε από εξυπνάδα, αλλά για να κάνετε τους συνασκούμενούς σας να καταλάβουν ότι θα πρέπει να έχουν το χέρι ή το μυαλό τους εκεί, ή οτιδήποτε και αν είναι αυτό.

Εξάσκηση σουάρι-βάζα;

Τα πρώτα χρόνια κάναμε προπόνηση χωρίς αυτό. Δεν κάναμε καθόλου μέχρις ότου ήρθε εδώ ο Τσίμπα σενσέι. Και μετά το βρήκαμε πολύ δύσκολο, ήμουν τότε 30 χρονών. Πολλοί άνθρωποι το βρήκαν πολύ δύσκολο για τους αστραγάλους τους και για τα γόνατά τους επίσης. Πιστεύω ότι με τη σουάρι-βάζα θα πρέπει να υπάρχουν κάποιες απλές ασκήσεις που σου μαθαίνουν να γυρνάς, με το να γυρνάς στα γόνατα, όπως στο ούτσι καιτέν νάγκε, το ιρίμι νάγκε, πριν αρχίσεις να κάνεις οτιδήποτε δυναμικό με τα γόνατα. Τα γόνατα και οι αγκώνες είναι τα πιο σημαντικά στο αικίντο, αλλά οτιδήποτε μπορεί να σε σταματήσει. Είχα τραυματισμούς όλα αυτά τα χρόνια, κακό σίχο νάγκε, αλλά συνήθως με τα γόνατα είναι επειδή το άτομο που ασκείται δεν είχε τη σωστή μέθοδο προπόνησης από την αρχή. Απλές ασκήσεις για αρχή, όχι υπερβολικά, φέρνουν τους ανθρώπους σταδιακά ώστε να νιώθουν άνετα.

Έχω δει πολλές επεμβάσεις στα γόνατα, έχουν σταματήσει μερικούς σπουδαίους τύπους από την άσκηση, οπότε είναι λυπηρό, και μπορεί να αποφευχθεί. Θυμάμαι τον καλό μου φίλο, τον κύριο Κοτιέρ, δεν έχει τόσο καλά γόνατα, και πήγε να δει έναν ειδικό για να τα φτιάξει. Ο ειδικός τον ρώτησε, «Τι εννοείς με το ‘περπάτημα στα γόνατα’, δείξε μου;» Οπότε το έκανε, και ο ειδικός του είπε, «Είσαι τρελός; Να κάνεις τέτοια πράγματα στα γόνατά σου!» Δεν είναι και πολύ φυσικό, ειδικά για κάποιον που δεν είναι Ιάπωνας. Αλλά και πάλι, μερικοί υψηλόβαθμοι Ιάπωνες μου είπαν ότι παραδοσιακά ποτέ δεν γονάτιζες με ένα μακρύ σπαθί φορεμένο στη ζώνη, πάντα το έβγαζες. Αλλά από την άλλη έχεις και ανθρώπους όπως ο Τσίμπα που είναι πολύ αφοσιωμένοι στο ιάι, και κάνουν πολύ ιάι με το σπαθί στη ζώνη, οπότε είναι ένα από εκείνα τα θέματα που είναι ανοιχτά για συζήτηση.

Θα μπορούσα να σας ρωτήσω για τα ταξίδια σας στην Ιαπωνία;

Το πρώτο ταξίδι μου ήταν το 1984 και συνοδευόμουν από την κυρία Σμιθ. Ήμουν ένα μέλος της IAF* με σύσταση του Τσίμπα. Έχω ένα γράμμα από τον Ντόσου το οποίο φυλάω, με το οποίο με προσκαλεί να πάω, αλλά το συνέδριο ήταν πολύ αργό, και τα αποτελέσματα ήταν πολύ αργά. Η IAF (International Aikido Federation) είναι ένας μεγάλος οργανισμός, αλλά φαίνεται ότι δεν έχει δόντια. Ένας καλός μου φίλος - ο κύριος Γκόλντσμπουρι, που ήταν γενικός γραμματέας της BAF, είναι τώρα ο γενικός γραμματέας της IAF. Γνώρισα αρκετούς Ιάπωνες δασκάλους που έμειναν στο σπίτι μου, το οποίο ήταν πολύ ωραίο. Γνωρίσαμε τον Σεκίγια σενσέι, τον πεθερό του κυρίου Τσίμπα, πήγαμε στο σπίτι του και περάσαμε υπέροχα.

Τη δεύτερη φορά που πήγα, ήταν με τον Φίλιπ για την αναγνώριση της UKA, το 1988. Κάθε φορά που έχουμε πάει, μας έχει υποδεχτεί θερμά ο ίδιος ο Ντόσου, ο οποίος ήταν τότε ο γουάκα σενσέι. Έμεινε στο σπίτι μου κατά τη διάρκεια του θερινού σεμιναρίου το 1992. Έχουμε καλές σχέσεις με το Χόμπου ντότζο και με τον κύριο Τάνι, τον γραμματέα για τις ξένες χώρες εκεί, οπότε ήμασταν πολύ τυχεροί.

Όταν πήγαμε με τον Φίλιπ πήγαμε στο Τανάμπε όπου βρίσκεται το σπίτι που γεννήθηκε ο Ο-Σενσέι, και είδαμε και την αφιέρωση με το άγαλμα. Είναι περίπου 8 ώρες ταξίδι με το τρένο από το Τόκιο. Μείναμε σε ένα παραδοσιακό Ιαπωνικό ξενοδοχείο. Είχαν ένα σπουδαίο μεγάλο φεστιβάλ για τον Ο-Σενσέι εκεί, με εξάσκηση στο αικίντο, πυροτεχνήματα και ιδιωτική παραλία. Ήμασταν με διάφορους γνωστούς μας Ιάπωνες δασκάλους. Τον Ασάι σενσέι, τον Γιαμάντα σενσέι, και τον Φουτζίτα σενσέι, και όλοι τους μας έκαναν να νιώθουμε ευπρόσδεκτοι. Ένα από τα ωραιότερα πράγματα ήταν μια συνομιλία με τον Αρικάβα σενσέι, για τον οποίο μας είπαν ότι δεν μιλάει πάντα σε ξένους. Επίσης, κάποια στιγμή ήμασταν στο φουαγιέ ενός ξενοδοχείου, και κατέβηκε από τις σκάλες ο προηγούμενος Ντόσου, κατά τύχη. Τον είχα συναντήσει προηγουμένως αλλά όχι αυτοπροσώπως. Υποκλιθήκαμε και χαιρετήσαμε, και αμέσως αφού είχε φύγει, μερικοί μαθητές του έτρεξαν πίσω και μας είπαν να τους ακολουθήσουμε. Ανεβήκαμε σε ένα μίνι-μπας και επισκεφτήκαμε τον τάφο του Ο-Σενσέι. Ο Ντόσου είπε μερικές προσευχές και υπήρχε και μια τελετή. Ήταν μια σπουδαία εμπειρία, μια από τις καλύτερες στη ζωή μου. Μας πήγαν πίσω στο ξενοδοχείο και ευχαρίστησα τον Ντόσου, ο οποίος μας είχε πάρει μαζί του. Ήταν τόσο καλός άνθρωπος.

Σενσέι, υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε σχετικά με το αικίντο ή τη ζωή σας;

Όχι, νομίζω ότι το καλύψαμε αρκετά καλά. Μόνο ότι μου έχει δώσει μεγάλη ευχαρίστηση. Μπορώ να γνωρίσω νέους ανθρώπους. Υπάρχουν φορές σε αυτή τη φάση της ζωής μου, όταν έρχομαι χωρίς όρεξη στο ντότζο για να ασκηθώ, αλλά κάνω τον εαυτό μου να θέλει να ασκηθεί. Και τότε βρίσκω ανθρώπους 20 ή 21 χρονών, σαν εσάς, να με βοηθούν να κάνω τα πράγματα που θέλω να κάνω, χωρίς να ζω σε ένα ψέμα. Γίνονται μέρος του εαυτού μου και δεν είναι σαν να τους λέω, «πηδήξτε» και να μου λένε «πόσο ψηλά;» Γίνονται μέρος του εαυτού μου ζυμώνονται με εμένα και ανακαλύπτω ότι μπορώ να ασκηθώ όταν και ακόμη δεν θέλω να κάνω τίποτε άλλο από το να ξαπλώνω. Φανταστικό.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Σίχαν Σμιθ για το χρόνο που μας αφιέρωσε για να απαντήσει σε αυτές τις ερωτήσεις και που μοιράστηκε μαζί μας τόσα πολλά από τη ζωή του και τη γνώση του.

Σημειώσεις:

*Ο κύριος Μπούσελ δεν προπονείται πια, ο κύριος Τζόουνς είναι τώρα συν-επικεφαλής της UKA, 6ο νταν χόμπου, Σιντόιν. Ο γιος του Σίχαν Σμιθ, ο Φίλιπ Σμιθ, 6ο νταν χόμπου Σιντόιν, διδάσκει σε ενήλικες και παιδιά στο Ρένσινκαν και είναι ο εκπρόσωπος BAB της UKA. Άρχισε να ασκείται στο αικίντο σε ηλικία 8 ετών. Ο κύριος Ρόμπερτς είναι γενικός γραμματέας όλων των συλλόγων της UKA και ο κύριος σύνδεσμος με το Χόμπου Ντότζο.

*Η ΒΑΒ (British Aikido Board) είναι η θυγατρική οργάνωση για τους ομίλους αικίντο στη Βρετανία, αναγνωρισμένη από την κυβέρνηση με τη μορφή της Sports England. Οι περισσότεροι όμιλοι αικίντο στη Βρετανία εκπροσωπούνται από αυτήν και ασφαλίζονται μέσω αυτής. Προσφάτως ασχολήθηκε σε μια αντιπαράθεση που αφορούσε την αναγνώριση των πρώτων Βρετανών δασκάλων του αικίντο.

*Το βραβείο MBE (Member of the British Empire) απονέμεται από το μονάρχη της Μεγάλης Βρετανίας, παρόμοια με τον τίτλο των Ιπποτών (Knighthoods). Παραδοσιακά δινόταν μόνο σε αυτούς που υπηρετούν, για παράδειγμα στις ένοπλες δυνάμεις ή στο Υπουργείο Εξωτερικών (Foreign Office). Τη σύγχρονη εποχή δίνεται επίσης σε αξιοθαύμαστους αλλά συνηθισμένους ανθρώπους.

*Ο τίτλος Σίχαν δίνεται από το χόμπου ντόντζο ανεξάρτητα από το βαθμό νταν, και συνήθως μεταφράζεται ως «καθητητής». Το Χόμπου ντότζο έχει απονείμει αυτόν τον τίτλο σε τρεις Άγγλους μέχρι σήμερα, πρώτα τον κύριο Κεν Κοττιέρ (6ο νταν, μαθητή του Ο-Σενσέι, ανώτατο σύμβουλο της IAF, συν-ιδρυτή της Hong Kong Aikikai, μετά στον σενσέι Σμιθ και στο τέλος στον σενσέι Τέρι ΄Εζρα (6ο νταν χόμπου, τεχνικό διευθυντή της Komyokan Aikido Association, με βάση το Birkenhead). Και οι τρεις διδάσκουν ταυτόχρονα στο φεστιβάλ αικίντο KAA Wirral Aikido Festival, κάθε Πάσχα τα τελευταία χρόνια.

*Η IAF – International Aikido Federation – είναι ο διεθνής θυγατρικός όμιλος της Aikikai για τους αναγνωρισμένους διεθνείς ομίλους αικίντο σε όλο τον κόσμο.