Aikido Journal Home » Articles » Μια Ζωή Aϊκίντο (02) Aiki News Japan

Μια Ζωή Aϊκίντο (02)

του Gozo Shioda

Aiki News #73 (December 1986)

Μετάφραση: Hronis Manasis

Η ακόλουθη μετάφραση προέρχεται από την γιαπωνέζικη αυτοβιογραφία με τίτλο «Αϊκίντο Jinsei (Μια ζωή Αϊκίντο) του Γκόζο Σιόντα της σχολής Γιοσινκαν η οποία δημοσιεύεται με την ευγενική άδεια του συγγραφέα και του εκδότη, Takeuchi Shoten Shinsha. Η σειρά ξεκίνησε στα AIKI NEWS νο. 72.

Κεφάλαιο 3: To Aϊκίντο Είναι ένας Πολεμικός Δρόμος Αρμονίας

Δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν θα συναντήσει ποτέ καταστάσεις όταν ο δυνατός εκφοβίζει τον αδύναμο, κάποιος δρα άδικα ή ακόμα κι εσείς οι ίδιοι να βρίσκεστε εκτεθειμένοι σε κίνδυνο. Αν τυχόν βρεθείτε σε καταστάσεις τέτοιου είδους, μπορείτε φυσικά να ελέγξετε τον αντίπαλο χρησιμοποιώντας το αϊκίντο που έχετε μάθει. Παρόλα αυτά δεν θα πρέπει ποτέ να χάσετε την ψυχραιμία σας εξαιτίας του μίσους σας για τον εχθρό. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα χάσετε την καθαρή σας πνευματική κατάσταση η οποία είναι σημαντική στο αϊκίντο και δεν θα είστε σε θέση να εκτελέσετε σωστά τις τεχνικές. Μπορεί να βιώσετε μια απρόσμενη ήττα ή αντιθέτως να φτάσετε στα άκρα καθώς υπερασπίζεστε τον εαυτό σας με αποτέλεσμα να βρεθείτε κι εσείς κι εκείνος σε δυσάρεστη κατάσταση. Δεν θα πρέπει να ξεχνάτε ότι το αϊκίντο είναι ένας πολεμικός δρόμος αρμονίας.

Εξαιτίας των πενιχρών μου διαστάσεων πολύ συχνά οι γύρω μου με προκαλούσαν σε καυγάδες. Σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα προσπαθούσα γελώντας να μην παίρνω την κατάσταση στα σοβαρά και να αποφεύγω τους μπελάδες όποτε αυτό ήταν δυνατό. Υπήρχαν βέβαια και φορές που έπρεπε να εμπλακώ.

Ένας Μεθυσμένος Άντρας Πέφτει μέσα σε μια Λίμνη

Ξεκινάω τη μέρα μου στις 5.00 το πρωί πηγαίνοντας για βόλτα τους σκύλους μου. Μερικές φορές κάνω ποδήλατο ή τρέχω ελαφρά. Μια φορά έτυχε να περπατώ γύρω από μια λίμνη στο Πάρκο Σακούτζιι κοντά στο σπίτι μου. Ένας μεγαλόσωμος άντρας με πλησίασε. Φάνηκε ότι είχε αρχίσει να πίνει από το πρωί και συμπεριφερόταν με ένα κάπως περίεργο τρόπο. Καθώς με πλησίασε, προσπάθησα να τον αποφύγω περνώντας στα δεξιά του, όμως κινήθηκε κι αυτός προς εκείνη την πλευρά σαν για να μου κόψει το δρόμο. Όταν μετακινήθηκα προς τα αριστερά έκανε κι εκείνος το ίδιο. Σύντομα ήρθε κατά πάνω μου και προσπάθησε να με πιάσει από το πέτο. Εφόσον δεν έβρισκα κάτι άλλο που θα μπορούσα να κάνω, τίναξα το χέρι του ελαφρά και προσπάθησα να συνεχίσω το δρόμο μου. Έπειτα άκουσα ένα παφλασμό και ο άντρας εξαφανίστηκε. Είχε πέσει μέσα στη λίμνη. Δοκίμασα μια μικρή έκπληξη και κατευθύνθηκα στην άκρη της λίμνης ρωτώντας τον αν αισθανόταν καλά. Ο άντρας προσπαθούσε να βγει από τη λίμνη φέρνοντας τα χέρια του στα γύρω τοιχώματα. Όταν τον κοίταξα προσεκτικά, πρόσεξα πως είχε φύκια στο κεφάλι του, πράγμα που τον έκανε να δείχνει ως ξωτικό του νερού (Κάππα). Ένιωσα λίγο τύψεις που δεν μπορούσα να συγκρατήσω το γέλιο μου και του προσέφερα το χέρι μου για να τον βγάλω έξω. Ανακουφίστηκα μόλις συνειδητοποίησα πως ήταν εντάξει, μα εκείνου από την μεριά του δεν του άρεσε αυτό που είχε συμβεί κι έφυγε χωρίς να βγάλει μια λέξη.

Αγωνιστική Πρόκληση από ένα Δάσκαλο του Καράτε

Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να κάνω σχετικά με το μικρό μου μέγεθος αφού έτσι γεννήθηκα, με αποτέλεσμα μερικοί να πιστεύουν ότι μπορούν εύκολα να με νικήσουν. Παρόλο που ήταν μπελάς μερικές φορές δέχτηκα προκλήσεις για αγώνα.

Μια μέρα, ένας δάσκαλος του Καράτε, κάτοχος του έκτου νταν, ήρθε στο γυμναστήριο μετά από σύσταση κάποιου κοινού γνωστού και με προκάλεσε να παραβγούμε σε αγώνα. Απρόθυμα αποδέχτηκα την πρόκλησή του. Όταν στήθηκα απέναντί του στο κέντρο του γυμναστηρίου, επιτέθηκε ξαφνικά εναντίον μου με ένα «Σοκεντσούκι». Τη στιγμή της επίθεσής του δέχτηκα το χτύπημά του με την παλάμη μου και εναρμονίστηκα με τη γροθιά του. Ο δάσκαλος πετάχτηκε μπροστά, προσπερνώντας επειδή ο συγχρονισμός της επίθεσής του και της κίνησής μου ήταν απολύτως ταιριαστές. Από αυτό το περιστατικό κι έπειτα αρχίσαμε να έχουμε φιλικές σχέσεις.

Επικίνδυνη Πλάκα Στρατιωτών Κατοχής

To ακόλουθο περιστατικό συνέβη ακριβώς μετά από τον πόλεμο. Εκείνη την περίοδο το σπίτι μου βρισκόταν στην Tokorozawa. Ήμουν στο δρόμο για εκεί επιβαίνοντας το τελευταίο τρένο της γραμμής Seibu, η οποία εκείνη την εποχή λεγόταν ακόμα γραμμή Μουσασίνο. Δύο μεθυσμένοι στρατιώτες κατοχής ανέβηκαν στο τρένο. Τότε ο Στρατός Κατοχής κυριαρχούσε και περιπτώσεις ανυπόφορης συμπεριφοράς στρατιωτών, ήταν συχνές. Οι στρατιώτες στο τρένο διασκέδαζαν σκουντώντας τα κεφάλια ή αγγίζοντας τις μύτες των Γιαπωνέζων. Παρόλα αυτά, κανείς δεν τους σταματούσε και υπέφερε την προσβολή με κατεβασμένα τα μάτια. Σύντομα ένας από τους στρατιώτες ήρθε σε μένα και προσπάθησε να με χτυπήσει στο μάγουλο με το δεξί του χέρι, λέγοντας τη φράση «παπα-σαν». Άρπαξα το χέρι του ελαφρά με το αριστερό μου. Έπειτα, εκείνος προσπάθησε να με πιάσει με το ελεύθερό του χέρι. Το άρπαξα με το δεξί μου χέρι σταθερά κι εκτέλεσα την τεχνική δυο χεριών γιονκάτζο. Ο μεγαλόσωμος άντρας έπεσε φαρδύς πλατύς στο πάτωμα. Δυστυχώς για εκείνον το πάτωμα ήταν ξύλινο και γλιστρούσε από κάποια μορφής λαδιού. Το πρόσωπο και τα ρούχα του έγιναν μαύρα σαν το κάρβουνο κι έδειχνε πραγματικά αξιοθρήνητος. Οι υπόλοιποι στρατιώτες πρέπει να έμειναν πραγματικά έκπληκτοι γιατί γρήγορα ησύχασαν. Θυμάμαι ακόμα την έκφραση ευχαρίστησης όλων των Γιαπωνέζων επιβατών που είδα τότε.

Μια Γιαπωνέζα που Δέχτηκε Επίθεση από Στρατιώτες Κατοχής

Εκείνες τις μέρες ακριβώς μετά τον πόλεμο, οι Γιαπωνέζοι γενικά έμοιαζαν να βρίσκονται σε μια κατάσταση λήθαργου και δεν μπορούσε κανείς να συγκράτηση το Στρατό Κατοχής. Ακόμα και η Γιαπωνέζικη αστυνομία δυσκολευόταν στο να τους χειραγωγήσει. Θα ήθελα να αναφέρω την περίπτωση όταν κατά τύχη βρέθηκα μπροστά σε ένα περιστατικό αυταρχικής συμπεριφοράς. Συνέβη την Πρωτοχρονιά του 1947. Εκείνο το απόγευμα, ο ήλιος ήταν ακόμη ψηλά και βρισκόμουν στο δρόμο του γυρισμού από το σπίτι συγγενών τους οποίους επισκέφτηκα για να ανταλλάξω ευχές. Μόλις πλησίασα τον σταθμό Εμπίσου, είδα μια ομάδα ανθρώπων να στέκονται γύρω από ένα αστυνομικό θεωρείο. Μια νεαρή νοικοκυρά έκλαιγε μπροστά σε ένα αστυνομικό. Σύμφωνα με τα σχόλια που άκουσα από τους γύρω, πρέπει να είχε δεχτεί επίθεση από ένα μαύρο στρατιώτη σε ένα δρόμο εκεί κοντά. Σκέφτηκα πως το να ανήκει κάποιος στις δυνάμεις κατοχής δεν δικαιολογούσε τέτοια πράξη και ζήτησα από τον αστυνομικό να πάει και να τον συλλάβει αμέσως. Ο αστυνομικός έδειξε σαστισμένος και απρόθυμος να ανακατευτεί σε τέτοια θέματα. Ακόμα πάντως κι αν αφορούσε έναν Αμερικάνο στρατιώτη, μια τέτοια πράξη, με κανένα τρόπο δεν θα έπρεπε να είναι επιτρεπτή, σκέφτηκα. Γι’ αυτό είπα στον αστυνομικό: «Θα τον πιάσω εγώ. Σας παρακαλώ καλέστε τη στρατιωτική αστυνομία αμέσως». Ο αστυνομικός με κοίταξε σκληρά και είπε: «Εσύ? Είναι αδύνατο. Καλύτερα να μην προσπαθήσεις κάτι τέτοιο». Εγώ ξεκίνησα να φύγω παρακούοντας την εντολή του. Έπειτα, άκουσα τον κρότο ενός όπλου. Όταν κοίταξα κατά την κατεύθυνση του πυροβολισμού, βρήκα τον ένα από τους έξι μαύρους στρατιώτες να κρατά το όπλο πάνω από το κεφάλι του, απειλώντας για πλάκα τους περαστικούς. Όλοι οι γύρω ήταν φοβισμένοι και πανικόβλητοι, ενώ μερικοί έτρεχαν να κρυφτούν στα κοντινά μαγαζιά. Λίγο – λίγο, προχώρησα προς το μέρος του άντρα. Ίσως να σκέφτηκε ότι ήμουν απλώς ένα παιδί και είχε γυρίσει την πλάτη του προς εμένα. Εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία και τον χτύπησα στην πλάτη. Τη στιγμή που εκείνος γύρισε τον χτύπησα με το πλάι του χεριού μου επανειλημμένα με όλη μου τη δύναμη. Καθώς ήταν αποπροσανατολισμένος, απέσπασα το όπλο από την κατοχή του και το πέταξα μακριά. Έπειτα του εφάρμοσα μια τεχνική σίχοναγκε ρίχνοντας τον στο έδαφος. Εκείνη τη στιγμή ένα τζιπ περιπολίας φάνηκε να έρχεται από μακριά με τη σειρήνα του να στριγγλίζει. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι στρατιώτες ήταν ανίσχυροι εναντίον του γιαπωνέζικου περιπολικού και γρήγορα τους συνέλαβαν προτού μπορέσουν να ξεφύγουν.

(The full article is available for subscribers.)

Subscription Required

To read this article in its entirety please login below or if you are not a subscriber click here to subscribe.

Username:
Password:
Remember my login information.